கௌரவம்

ஆசிரியர்: Vizeavany

திலகா பத்தாம் வகுப்பு வரை படித்தவள். நல்ல குடும்பத்தில் பிறந்து வளர்ந்தாலும், வாழ்க்கை அவளுக்காக வேறு வழியைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தது. சிறுவயதிலேயே தாய் தந்தையை இழந்தாள். அதன்பிறகு அண்ணன்களின் அரவணைப்பில்தான் வளர்ந்தாள். ஆனால் அவர்கள் தங்களது வாழ்க்கைப் போராட்டத்திலேயே சிக்கியிருந்தார்கள். ஒருவன் கட்டிடத் தொழிலாளி; இன்னொருவன் அன்றாட கூலி வேலை பார்த்தவன். வசதியோ, பாதுகாப்போ, எதிர்காலம் பற்றிய உறுதியோ எதுவுமின்றி, “குடும்பம் அமைந்தால் வாழ்வு சீராகிவிடும்” என்ற நம்பிக்கையில் அவளை ஒரு கூலி தொழிலாளிக்கு திருமணம் செய்து வைத்தார்கள்.

அந்த நம்பிக்கையும் நீண்ட நாள்கள் நிலைக்கவில்லை.

திருமணம் ஆன சில ஆண்டுகளிலேயே, குடி பழக்கத்தால் அவளுடைய கணவன் சிதைந்து போனான். சம்பாதித்தது சாம்பலானது. வீட்டிலிருந்த பண்டப் பாத்திரங்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அடகு போனது. இறுதியில் அவனும் குடித்துக் குடித்தே இறந்துவிட்டான். அவனுக்குப் பிறகு மீந்தது திலகாவும், அவளது மூன்று ஆண் குழந்தைகளுமே.

மூத்தவனுக்கு ஏழு வயது. இரண்டாவது பையனுக்கு ஐந்து. இளையவன் இன்னும் மூன்று வயதுதான்.

வாழ்க்கை அன்றிலிருந்து திலகாவுக்கு ஓர் இடைவிடாத போராட்டமாகிப் போனது. காலையில் வீட்டு வேலைக்குச் செல்வாள். சுத்தம் செய்வாள், பாத்திரம் தேய்ப்பாள், துணி துவைப்பாள். கிடைக்கும் சம்பளம் போதாது. வேலை செய்யும் வீடுகளில் தரப்படும் மீதியுணவும், பள்ளியில் கிடைக்கும் சத்துணவும் தான் அவளது பிள்ளைகளின் வயிற்றைத் தாங்கின.

அவளது தலைமுடியில் எண்ணெய் அரிது. அணியும் புடவை கிழிந்தது; தைத்து தைத்து மீண்டும் அணிந்தது. பிள்ளைகளின் டிரவுசருக்கு பெல்டாக அண்ணாக்கொடி. காலணிகள் கிழிந்து வாய்திறந்தவாறு. ஆனால் அவள் எப்போதும் பிள்ளைகளை பள்ளிக்குக் அனுப்புவதை விட்டுவைக்கவில்லை. “நாம் படிக்க முடியலைன்னா பரவாயில்லை; இவங்க படிக்கணும்” என்ற ஒரு தீர்மானம் மட்டுமே அவளை உள்ளிருந்து தாங்கிக்கொண்டிருந்தது.

அப்படி ஒரு காலை. திலகா வழக்கம்போல பிள்ளைகளை பள்ளிக்குத் தயாராக்கிக் கொண்டிருந்தாள். குட்டி இடுப்பில். பெரியவர்கள் முன். வீட்டுக்குள் வறுமையின் வாசனையும், தாயின் அவசரமும் கலந்திருந்தது.

அப்போது வீட்டு வாசலின் முன் ஒரு கார் வந்து நின்றது.

அந்தப் பகுதியில் கார் வந்து நின்றதே ஒரு விசேஷம். திலகா புரியாமல் வாசலுக்கு வந்தாள். கார் கதவு திறந்தது. அதிலிருந்து பட்டுப்புடவையில், கழுத்து நிறைய நகைகளுடன், உதட்டில் சாயம் பூசி, தலைமுடியில் மலர் சூடி ஒரு பெண் இறங்கினாள். அவள் ஒருமுறை திலகாவைப் பார்த்தாள். பின்னர் புன்னகையுடன் நெருங்கினாள்.

“இது திலகா வீடு தானே?”

திலகா குழப்பத்துடன், “ஆமா… நீங்க?” என்று கேட்டாள்.

அந்தப் பெண் சிரித்தாள்.

“திலகா, என்னை தெரியலையா? நான் மைதிலி… உன் கூடப் பள்ளில படிச்ச மைதிலி!”

அந்த ஒரு பெயர் போதுமாய் இருந்தது.

திலகாவின் கண்கள் விரிந்தன. வருடங்கள் தாண்டி மறந்து கிடந்த முகங்களும், குரல்களும், பழைய பள்ளி நாற்காலிகளும், நூல்களும், சிரிப்புகளும் எல்லாம் ஒரு கணத்தில் அவளது நினைவில் உயிர்த்தன.

“மைதிலியா?” என்று திகைத்தாள்.

“ஆமாம். நம்ம எவ்வளவு நெருக்கமா இருந்தோம் நினைவிருக்கா? கல்யாணம், வாழ்க்கைன்னு பிரிஞ்சிட்டோம். ஒரு நாள் ரோட்டுல உன்னை பார்த்தேன். நீ கவனிக்கல. பிறகு விசாரிக்க டிரைவரை அனுப்பினேன். திலகா ன்னு கேட்டவுடன், நீ தான்னு தெரிஞ்சுச்சு.”

மைதிலியின் கண்கள் திலகாவின் வீடு முழுவதையும் ஒருமுறை பார்த்தன. அந்தப் பார்வையில் இரக்கம் இருந்தாலும், அவமதிப்பு இல்லை. மனம் உருகும் அக்கறை மட்டும் இருந்தது.

“என் பையனுக்கு காது குத்தல் வைச்சிருக்கோம். இன்னும் மூணு நாள்ல விழா. உன்னை நேர்ல அழைக்கணும்னு தான் வந்தேன். நீ கண்டிப்பா வரணும். பிள்ளைகளையும் கூட்டிக்கொண்டு வா.”

அவள் ஒரு அழைப்பிதழை எடுத்துக் கொடுத்தாள். பிறகு டிரைவரை பார்த்தாள். அவன் ஒரு தாம்பாளத்தில் பழங்கள், புடவை, மேலாக ஒரு கவரில் பணம் கொண்டு வந்தான்.

திலகா உடனே தயங்கினாள். “இதெல்லாம் வேண்டாம் மைதிலி…”

மைதிலி அவளது கையைப் பிடித்தாள்.

“இது உதவி இல்லை திலகா. பள்ளில என்ன கஷ்டப்பட்டப்ப நீ எனக்கு எவ்வளவோ உதவி செய்திருக்க. நாம இரண்டு பேரும் ஒரு டிபனையே பகிர்ந்து சாப்பிட்ட நாள்கள் இருக்கே! அதை நினைச்சுதான் இதைக் கொடுக்கிறேன். இதில் பத்தாயிரம் ரூபா இருக்கு. எடுத்துக்கோ. விழாவுக்கு வரணும். மறுக்கக் கூடாது.”

திலகா பேச முடியாமல் நின்றாள். அந்த நேரத்தில் அவளது வறுமை, நினைவுகள், கண்ணீர், பெருமை—எல்லாம் ஒன்றோடு ஒன்று சிக்கிக்கொண்டன.

“தண்ணி குடுப்பியா?” என்று மைதிலி மெதுவாகக் கேட்டாள்.

திலகா அவசரமாக உள்ளே போய் பானையிலிருந்து தண்ணீர் எடுத்து வந்தாள். மைதிலி அதை இரு கைகளாலும் பெற்று குடித்தாள்.

“நட்பு இருக்கிற இடத்துல இதுதான் பெரிய உபசரிப்பு,” என்று புன்னகைத்தாள்.

காரில் ஏறி கிளம்பும் முன், “வரணும் திலகா. நான் காத்திருப்பேன்,” என்று சொல்லிவிட்டு மைதிலி சென்றாள்.

கார் போனபின் கூட திலகா அங்கேயே நின்றுகொண்டிருந்தாள். கையில் இருந்த கவரைத் திறந்து பார்த்தாள். பணத்தாள்கள் கண்முன் மங்கின. அவை பணமாக மட்டும் இல்லை; அவளது கடந்த காலம் மீண்டும் வந்து கதவைத் தட்டியது போல இருந்தது.

அடுத்த மூன்று நாட்கள் திலகாவுக்கு வேறொரு உலகமாக இருந்தது.

அந்த பத்தாயிரம் ரூபாயை அவள் பலமுறை எடுத்துப் பார்த்தாள். ஒரு துணியில் மடித்து பூஜை அறையில் வைத்தாள். பிறகு அதுவும் பாதுகாப்பாக இல்லை என்று நினைத்து தலைகாணி உறைக்குள் வைத்தாள். மீண்டும் எடுத்துப் பார்த்தாள். மீண்டும் மடித்தாள்.

ஆனால் ஒரு கேள்வி அவளை விடவில்லை.

“அவ கொடுத்த காசை அப்படியே எடுத்துக்கிட்டு போய்ட்டா சரியா இருக்கும்? காலி கையால நிக்கலாமா?”

அந்தப் போராட்டத்தில் வறுமை ஒரு பக்கம். சுயகௌரவம் இன்னொரு பக்கம்.

மறுநாள் வேலைக்குச் சென்றவுடன், அவள் வேகமாக எல்லா வேலையையும் முடித்தாள். வீட்டுக்காரம்மா ஆச்சரியப்பட்டாள்.

“என்ன திலகா, இன்று இவ்வளவு அவசரமா இருக்கே?”

திலகா நாணத்துடன் சொன்னாள்: “என் பள்ளி தோழி விழாக்கு கூப்பிட்டிருக்காங்க அம்மா. ஒரு நாள் லீவு வேணும்.”

“சரி, போயிட்டு வா,” என்று மகிழ்ச்சியுடன் சொன்னாள் அந்த அம்மா.

சிறிது நேரம் தயங்கியபின் திலகா மெதுவாகக் கேட்டாள்: “அம்மா… ஒரு நூறு ரூபா advance குடுக்க முடியுமா? சம்பளத்துல கழிச்சுக்கோங்க…”

“எதுக்கு?” என்றார்.

“பரிசு வாங்கணும்…”

அந்தப் பதிலை கேட்ட வீட்டு அம்மா அவளைப் பார்த்து சிறிது நேரம் மவுனமாக இருந்தாள். பிறகு சிரித்தாள்.

“அதான் நீ. வறுமையிலயும் கௌரவம் கைவிட மாட்டே.”

அவள் நூறு ரூபாய் கொடுத்தாள்.

அந்தப் பணத்துடன் திலகா அருகிலிருந்த வெள்ளிக்கடைக்குச் சென்றாள். குட்டியை இடுப்பில் தூக்கிக்கொண்டு, மனஅவசரத்தோடு கேட்டாள்:

“அண்ணா, பத்தாயிரத்துக்குள்ள நல்ல வெள்ளித் தட்டு எதாவது இருக்கா?”

கடைமுதலாளர் சில தட்டுகளை எடுத்துக் காட்டினான். அவற்றில் ஒரு சிறிய வெள்ளித் தட்டு அவளுக்கு பிடித்தது.

“இதோ நல்லா போகும். விலை பத்தாயிரத்து நூறு,” என்றான்.

திலகாவின் மனம் திடுக் கொண்டது.

பஸ்சுக்காசு நினைவுக்கு வந்தது.

“கொஞ்சம் குறைச்சுக்க முடியுமா அண்ணா? பஸ்ஸுக்கு காசு வச்சிக்கணும்…”

அவன் அவளை ஒருமுறை பார்த்தான். பிறகு, “சரி, ஐம்பது ரூபா குறைச்சுக்கறேன்,” என்றான்.

அவள் பத்தாயிரத்து ஐம்பது ரூபாய் எண்ணிக் கொடுத்தாள். தட்டைப் பெற்றுக் கொண்டபோது, அவளது விரல்கள் நடுங்கின. அது வெள்ளித் தட்டாக மட்டும் இல்லை; அவளது மனகௌரவத்தின் சின்னமாக இருந்தது.

விழா நாள் வந்தது.

காலை முதலே திலகா வேறு மாதிரி இருந்தாள். பழைய பச்சைப் புடவையை எடுத்தாள். அது அவள் திருமணத்தில் வாங்கிக் கொடுத்த ஒன்று. பச்சைக்கற்பூரம் வைத்துப் பாதுகாத்திருந்தாள். ஆனால் ஜரி பல இடங்களில் கிழிந்திருந்தது. அவள் ஊசி நூல் எடுத்து மெதுவாகத் தைத்தாள். பிள்ளைகளுக்கான சிறந்த உடைகளை அணிவித்தாள். டிரவுசருக்கு மீண்டும் அண்ணாக்கொடி பெல்ட். கிழிந்த செருப்பை கையால் சரிசெய்தாள்.

மூத்தவன் ஆவலுடன் கேட்டான்: “அம்மா, நாம பெரிய மண்டபத்துக்குப் போறோமா?”

“ஆம்டா,” என்றாள் அவள்.

“பிரியாணி கிடைக்குமா?” என்று இரண்டாவது பையன் கேட்டான்.

திலகா அவனைப் பார்த்து சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பின் உள்ளே எத்தனை ஏக்கங்கள்!

“கிடைக்கும் டா… இன்றைக்கு கிடைக்கும்.”

வெள்ளித் தட்டும், அழைப்பிதழும் கையில். இளையவனைத் தூக்கிக்கொண்டு, மற்ற இரு குழந்தைகளையும் அருகில் வைத்து, திலகா பஸ்சில் ஏறினாள். அவளது மனம் அந்த நாள் முழுவதையும் ஒரு பெரிய கனவாகவே கண்டு கொண்டிருந்தது. “என் பிள்ளைகள் இன்று வயிறு நிறைய சாப்பிடுவாங்க” — அதுவே அவளது ஆனந்தத்தின் உச்சி.

மண்டபத்தை அடைந்ததும் அவள் திகைத்துப் போனாள்.

மலர் அலங்காரம். விளக்குகள். கார்கள் வரிசை. பட்டுப்புடவை, நகை, சிரிப்பு, சலசலப்பு. அந்த ஒளிரும் உலகத்துக்குள் தன்னுடைய கிழிந்த வாழ்க்கை எவ்வளவு வெளிப்படையாகத் தெரிகிறதோ என்று அவள் திடீரென உணர்ந்தாள்.

வாசலில் நின்றிருந்தவர்கள் அவளைப் பார்த்து, “யாரை பார்க்கணும்?” என்று கேட்டார்கள்.

திலகா உடனே அழைப்பிதழை காட்டினாள்.

“எனக்கு பத்திரிக்கை வந்திருக்கு… மைதிலி அம்மா கூப்பிட்டாங்க…”

அவர்கள் அவளைத் தலை முதல் கால் வரை பார்த்து, “சரி… உள்ள போங்க,” என்றார்கள். அந்தப் பார்வையில் மரியாதை இல்லை. சந்தேகம் மட்டும் இருந்தது.

திலகா உடனே மேடைக்கு சென்று வெள்ளித் தட்டைப் பரிசாகக் கொடுத்தாள். மைதிலி வேறு விருந்தினர்களை வரவேற்று கொண்டிருந்ததால் அவளைக் காண முடியவில்லை. தட்டைப் பெற்றுக் கொண்டவர்களுக்கு திலகா யார் என்றும் தெரியாது. ஒரு புகைப்படம் கூட எடுக்கப்படாமல் அவள் கீழே இறங்கினாள்.

அதற்குப் பிறகு அவள் குழந்தைகளை சாப்பாட்டு இடத்துக்குக் கொண்டு சென்றாள்.

அங்கு பிரியாணியின் வாசனை பரவியது. பெரிய பெரிய பாத்திரங்கள். இலைகள் போடப்பட்டு கொண்டிருந்தன. அவளது பிள்ளைகளின் கண்களில் பசி மட்டும் இல்லை—ஆசையும் இருந்தது.

அவர்கள் உட்காரச் செல்லும்போது, ஒரு பணியாளர் கையை நீட்டி தடுத்தான்.

“இப்ப வராதீங்கம்மா. முதல்ல guest-கள் எல்லாம் சாப்பிடட்டும். பிறகு வாங்க.”

அருகில் நின்றிருந்த இன்னொருவர் மெதுவாகச் சொன்னான்: “யாரோ சாப்பிடத்தான் வந்திருக்காங்க போல…”

அந்த வார்த்தைகள் திலகாவின் உள்ளத்தைக் கிழித்தன.

ஒரு கணத்தில் அவளது முகம் வாடிப்போனது. கையில் இருந்த அழைப்பிதழும், அவள் சுமந்து வந்த கௌரவமும், நட்பின் நினைவுகளும் — எல்லாம் அங்கே அவமதிக்கப்பட்டது போல உணர்ந்தாள்.

“அம்மா… நாம சாப்பிட மாட்டோமா?” என்று இரண்டாவது பையன் மெதுவாகக் கேட்டான்.

திலகா குரல் குலுங்க, “வாங்கடா… நாம கிளம்பலாம்…” என்றாள்.

அவள் திரும்பிச் செல்ல முயன்றபோது, எதிரே மைதிலி வந்தாள்.

“திலகா!” என்று மகிழ்ச்சியுடன் அழைத்தாள். “எப்ப வந்தே? நல்லா இருக்கியா?”

திலகா சிரிக்க முயன்றாள். “குழந்தையைப் பார்த்தாச்சு… ஆசீர்வாதம் பண்ணிட்டேன்… நாங்க இப்ப கிளம்பறோம்…”

மைதிலி உடனே ஏதோ தவறாக இருப்பதை உணர்ந்தாள். அவளது கண்கள் திலகாவின் கண்களைப் பார்த்தன. அங்கே ஒளிந்து காத்திருந்த அவமானம் எல்லாம் ஒரே நொடியிலே புரிந்துவிட்டது.

“சாப்பிட்டீங்களா?” என்று கேட்டாள்.

திலகா பதில் சொல்லவில்லை.

அதுவே போதுமாய் இருந்தது.

மைதிலி உடனே பணியாளர்களை நோக்கி திரும்பினாள்.

“இங்க பாருங்க!” என்ற அவளது குரலில் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட கோபம் இருந்தது.

அனைவரும் நின்று அவளைப் பார்த்தார்கள்.

“இவர்கள் யார்னு தெரியுமா? இவள் என் தோழி மட்டும் இல்ல. என் சகோதரி மாதிரி. இவங்க நாலு பேரையும் என் குடும்பத்துக்கு எப்படி மரியாதையா கவனிக்கிறீங்களோ அப்படியே கவனிக்கணும். உடனே சாப்பாடு போடுங்க.”

திலகா கலங்கினாள். “மைதிலி, வேண்டாம்…”

“சும்மா இரு,” என்று அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள். “நட்பு அவமானப்படக் கூடாது.”

பின்னர் தானே திலகாவையும் குழந்தைகளையும் அழைத்து உட்கார வைத்தாள்.

இலை போடப்பட்டது.

பிரியாணி, குருமா, முட்டை, இனிப்பு—எல்லாம் பரிமாறப்பட்டது.

மூத்தவன் பிரமிப்புடன் பார்த்தான். “அம்மா… இவ்ளோ சாப்பாடு நமக்கா?”

திலகா தலையசைத்தாள். அவளால் பேச முடியவில்லை.

இரண்டாவது பையன் மகிழ்ச்சியில், “இன்னும் கொஞ்சம் வாங்கலாமா?” என்று கேட்டான்.

“வாங்கடா… வயிறு நிறைய சாப்பிடு…” என்றாள் அவள்.

குட்டி இரு கைகளாலும் பிரியாணியை எடுத்து வாயில் வைத்தான். அந்தக் காட்சியைப் பார்த்தவுடன் திலகாவின் கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது. அது பசியின் கண்ணீரல்ல. துக்கத்தின் கண்ணீரும் அல்ல. அது நிறைவேறாத ஒரு சிறிய தாய் ஆசை திடீரென நிறைவேறிய தருணத்தின் கண்ணீர்.

மைதிலி அருகே வந்து மெதுவாகக் கேட்டாள்: “என்னடி அழறே?”

திலகா நடுங்கும் குரலில் சொன்னாள்: “சாப்பாடு கிடைச்சதுக்காக இல்ல… என் பிள்ளைங்க ஆசை தீர சாப்பிடுறதைப் பார்க்கிறேன்ல… அதுக்காக…”

மைதிலியின் கண்களும் நனைந்தன.

விழா முடிவில், மைதிலியின் கணவர் வெள்ளித் தட்டுடன் வந்து, “இது நீங்க கொண்டு வந்த பரிசா? ரொம்ப அழகா இருக்கு,” என்றார்.

மைதிலி தட்டைப் பார்த்ததும் திகைத்தாள்.

“இதென்ன திலகா? நான் பணம் கொடுத்தேனே?”

திலகா மெதுவாகப் புன்னகைத்தாள்.

“காலி கையால வரக்கூடாதுன்னு… நீ கொடுத்ததுல கொஞ்சம் நான் மேல சேர்த்தேன்.”

அந்தப் பதில் மைதிலியை சொல்லில்லாமல் ஆக்கியது.

அடுத்த கணம் அவள் திலகாவை அணைத்துக் கொண்டாள்.

“பைத்தியம்… எனக்கு இந்த வெள்ளித் தட்டு முக்கியமில்ல. நீ வந்தது தான் பெரிய பரிசு.”

திலகாவின் கண்களில் கண்ணீர் பொங்கி வழிந்தது.

“நீ என்ன மறக்கல மைதிலி…”

“உன்னை மறந்தா, நான் நானா இருப்பேன்?” என்று மைதிலி மெதுவாகச் சொன்னாள்.

அந்த இரவு திலகா பிள்ளைகளுடன் மண்டபத்திலிருந்து வெளியே வந்தாள். குழந்தைகள் வயிறு நிறைந்து மகிழ்ச்சியோடு நடந்தார்கள்.

“அம்மா, ரொம்ப நல்லா இருந்துச்சு,” என்றான் மூத்தவன்.

“நாளையும் போவோமா?” என்று கேட்டான் இரண்டாவது.

திலகா சிரித்தாள். கண்ணீர் துடைத்தாள். மண்டபத்தை ஒருமுறை திரும்பிப் பார்த்தாள். வாசலில் நின்ற மைதிலி தொலைவில் கையை அசைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

திலகா இரு கைகளையும் இணைத்து தலை குனிந்தாள்.

வறுமை அவளது வீட்டைச் சுருக்கியிருக்கலாம். அவளது உடைகளை கிழித்திருக்கலாம். அவளது வாழ்க்கையை சிரமத்தால் சுற்றி வைத்திருக்கலாம். ஆனால் ஒரு விஷயத்தை மட்டும் அது கவர முடியவில்லை.

அது அவளது கௌரவம்.

அன்றிரவு, நிறைந்த வயிறுகளுடன் நடந்துசெல்லும் தனது மூன்று பிள்ளைகளைக் கண்டபோது, திலகாவுக்கு ஒரே உண்மை மட்டும் தெளிவாயிற்று:

ஏழைக்கு இருப்பதில் கடைசியாக விடக் கூடாத செல்வம் — கௌரவம் தான்.